Het is al bijna 5 juni, de dag van de allereerste editie van KALF in café de Koe! Frederique Schut komt ook, en Frank Heinen, en A.H.J. Dautzenberg, en die is zelfs zo erudiet dat hij wel drie voorletters mag vermelden. Daar wil je dan toch bij zijn? Nou, meld je dan hier aan op Facebook en kom naar de Marnixstraat 381 in Amsterdam.
En nog iets sneller: op vrijdag 25 mei zal ik iets voordragen op het Boekenbal Maskeej te Venlo, in boekhandel Koops. Jan van Mersbergen, Frederique Schut en Daan Heerma van Voss zijn er ook.
Verschillende verschijningen
Opgeslagen onder De kleine dingen
Groot Geluk
“Sommige mensen hebben zo weinig en zijn toch zo gelukkig, daar kunnen wij een voorbeeld aan nemen.”
Ik schrijf jullie vanuit Seoul. Nu ik ook eens in het buitenland ben zal ik toch zeker de kans niet voorbij laten gaan mijn column een beetje kosmopolitisch elan mee te geven. Vrienden die terugkomen van een verblijf in de jungle van Borneo of een reis vol ontberingen door India zeggen vaak dingen als: “De mensen daar waren zó gelukkig met weinig. Gewoon een gegrilde ananas en glunderen dat ze deden!” Daarna zijn ze zelf ineens óók heel erg gelukkig met weinig. En eet je bij hen maandenlang gegrilde ananas.
Aangezien ik doorgaans ongelukkig ben met weinig, hoopte ik ook op zo’n ervaring om met jullie te delen. Helaas. Gadverdamme wat zijn de lui hier ongelukkig. Net opgezocht: op de wereldzelfmoordranglijst staat Zuid-Korea tweede, achter Litouwen. Niks louterende verweg-ervaring. Nu kan ik niet meer ophouden te speculeren over het ongeluk van de Zuid-Koreaan. Is het omdat de drank niks kost? Omdat gezinnen hun bejaarde moeder in huis nemen op 40 m2? Onlangs hoorde ik Ruut Veenhoven vertellen over zijn World Database of Happiness. Hij mat geluk over de hele wereld. Zuid-Korea gaf zichzelf een zes min. Volgens Veenhoven valt het gelukscijfer niet terug te brengen tot bepaalde condities, maar is er wel een verband met welvaart, een goede overheid en ruimte voor individualisme: of men in staat is ‘naar zijn aard’ te leven. Als enige land ter wereld gaf Zuid-Korea het “Born this Way”-concert van Lady Gaga een 18+ restrictie. Misschien ook wel omdat homoseksualiteit hier ‘niet bestaat’.
Te zeggen dat voor geluk maar kleine dingen nodig zijn, is makkelijk gezegd als je zo veel vrijheden hebt dat je überhaupt tijd hebt je op die kleine dingen te richten. Als we er een cijfer aan moeten geven zijn er toch invloedsfactoren, zoals of je ook homo mag zijn, of er ook andere dingen dan ananas op het menu staan en of je bejaarde moeder bij je in moet komen wonen. O, ik ben weer gelukkig met veel, heel veel.
Een stukje voor Folia Magazine!
Opgeslagen onder Just sayin
Problemen in bed
Hij las niet in bed. Nu lezen sommige mensen, ik bijvoorbeeld, wél graag in bed. Ja, dat klinkt niet al te vurig, maar laten we wel wezen: na enige tijd werp je elkaar toch niet meer dagelijks hyperventilerend van verlangen op het matras, maar stap je gewoon rustig aan je eigen kant in en zie je wel wat er van komt.
Toen dat moment aangebroken was, ik dus wel op moest biechten dat ik lás in bed, dat ik dat de laatste tijd stiekem achter zijn rug om had gedaan, en dat ik echt niet zonder kon, bood hij een luisterend oor. Natuurlijk. Hij toonde er best begrip voor. Sommige van zijn beste vrienden lazen in bed. Hij had zelfs zoveel begrip dat hij, wanneer hij nog geïnteresseerd was in andere bedstedelijke activiteiten, en dat was hij altijd, naar het plafond bleef liggen kijken tot ik klaar was met lezen. Al ademende. Of zogenaamd geïnteresseerd over mijn schouder mee begon te lezen. “Wat lees je dan?” En hoewel mijn lezen het gezamenlijk vermaak niet uitsloot, voelde het nu ook weer een beetje hooghartig van mij hem daarvoor op deze manier in de wacht te zetten. En dan was ik nog niet eens toe aan de problemen die ons in de toekomst wachtten, als hij het wachten op zou geven.
Ja, het lijkt een klein probleempje. Een wissewasje. U wilt me egocentrisch noemen, kleinzerig, en dat ben ik allemaal. Maar het lezen in bedprobleem was een symptoom van een dieper liggend, gigantisch probleem, besloot ik na enige tijd. De plek rechts van mij ligt weer vol met pennen, Donald Ducks, ontbijtkruimels en boeken. Volgens Barnes & Noble leest 64% van de Amerikanen in bed. Het gebruik heeft ook hier vast het potentieel vele stellen te splijten. Toch gek, dat mensen elkaar op eerste dates niet vragen: “Lees je eigenlijk in bed?”
Opgeslagen onder Just sayin
Echt Scheiden
Natuurlijk kijk ik ook naar Echt Scheiden. Het huwelijk van mijn ouders verkeert namelijk momenteel in staat van ontbinding en ik hoopte op mijn verdiende dosis troost-teevee, dat beetje andermans privé waaruit spreekt: “Hee, het valt mee.” Je kent het wel. Scènes, scherven, politie. Niets daarvan. Wat een rust en redelijkheid daar bij Natasja Froger op de koffie. Wat een amateurs!
“Dit is geen scheiden”, dacht ik bij mezelf. De 32.000 stellen die dit jaar scheiden waren gemiddeld 14,4 jaar getrouwd, waarin ze 50.000 kinderen kregen. Met een voorzichtige raming kom ik op 60.000 verziekte kerstdinertjes, 98.000 vergalde kampeervakanties, 27.000 verscheurde foto’s, 3800 politiebezoekjes, 100.000 afgebroken telefoongesprekjes, 1 miljoen verhuisdozen, gevolgd door miljarden en miljarden sneren van papa naar mama en andersom = tenminste 114.000 zie-den-de mensen. Dát wil ik zien!
De arme sloebers bij Echt Scheiden slijten hortend en stotend een beetje privacy tegen enkel de vergoeding van de advocaatkosten. Logisch dat zij ons tegen dat magere tarief niet het allerlelijkste laten zien. Mensen willen van alles laten zien op tv, hun wanhoop, frustratie, falen. Maar hun wreedheid alleen in ruil voor eeuwige weelde en/of roem, of Paris Hilton als beste vriendin (en dus ook veel weelde en roem). RTL, dat weten jullie toch.
Daarom: de Vechtscheiding. Zet de scheidwilligen voor de duur van de procedure in een huis met de kinderen. Een villa natuurlijk, met camera’s 24/7 draaiende, dat spreekt voor zich. In het weekend is het tijd voor “Het Uitje”: papa en mama organiseren elk een activiteit en de kinderen moeten kiezen met wie ze mee gaan. En met verjaardagen, Sinterklaas en Kerst spelen de kids de ouders tegen elkaar uit. Al nieuwe liefdes in het spel? Van harte welkom! De ouder die wint krijgt de villa in de Finale uitgereikt door Natasja. Wat we dán te zien krijgen lijkt misschien wat meer op echt scheiden.
Een stukje voor Folia Magazine!
Opgeslagen onder Just sayin, Nou zeg
Klaar en ik in de Limburger
Ik probeer nu een kort interviewtje met mij in Dagblad de Limburger te posten maar dat blijkt nog niet eenvoudig. Ik geloof dat als je hierop klikt –> 21april2012.KLaar je het kunt zien. Is het voor jullie zo allemaal duidelijk mensen? Voor mij in elk geval niet. Maar ik ben wel blij met dit stukje. Bedankt Adri Gorissen en ook natuurlijk Ellis Jansen voor de mooie foto.
Opgeslagen onder Just sayin
“Klaar heeft het antwoord niet klaar”
Een hartstikke prima recensie in Trouw over Klaar! Niet dat ik nu echt veel in deze recensie voorkom, maar daar draait het niet om. Ik word er in elk geval niet in afgekraakt ofzo. En als je naam ergens valt maar er tóch niets lelijks over je gezegd wordt, is dat ook alweer een pré, snap je? Ik ben blij voor iedereen die eraan heeft meegewerkt en voor mij. Als je erop klikt kun je hem lezen. Maar geloof me, er staat niets dan goeds.
Opgeslagen onder Moois
Ook Klaar
Dit zijn enkele van de prachtige illustraties uit het boek “Klaar” dat uitgeverij Lemmens (en ik!) gister presenteerden. Van resp. I am Kat en (2&3) Carline Huge. Ik had nog geen idee hoe mooi het zou zijn dus ik was ontzettend blij. De teksten zijn natuurlijk ook fe-no-me-naal, maar ja, die ga ik natuurlijk niet zomaar weggeven hier. Nee dus. Ik ben niet gek.
Opgeslagen onder Kodak moments, Moois
