Emma Curvers

22,3 jaar

Emma Curvers — Wed, 18 Jan 2012 11:19:35 +0000

Het schijnt 22,3 jaar te duren voor een traumatische gebeurtenis grappig wordt. Die decimalen klinken exact genoeg om onderbouwd te zijn, maar ik zag het van de week in South Park. Mijn moeder zat ernaast, ze was te logeren. Vlak na de kerst stond ze voor de deur, met een koffertje en al onze fotoalbums in plastic tassen.
Na een tijdje begon ze zelfs de koelkast schoon te maken, maar het moment dat ze zich zou gaan vervelen kwam dichterbij. We maakten veel grapjes. Ik schreef haar in bij Parship en Relatieplanet, waardoor ze de hele dag schunnige mailtjes kreeg van korstige autodealers ( ). Vond ze grappig.
Volgens mijn psychiater is dat grapjes maken een “ontwijkend overlevingsmechanisme.” Volgens mijn psychiater “doorvoel” ik mijn emoties niet. Ik probeer ook wel te zwelgen in verdriet ( en voor me te zien hoe deze bewogen momenten na mijn dood op Candle in the Wind worden gemonteerd), maar het lukt niet. Gezonde mensen huilen eerst heel veel en gaan in die tijd veelvuldig naar de psychiater. 22,3 jaar lang.
Zo lang duurde het tot aids grappig werd. Het mag nu. Voor 9/11 is het nog te vroeg. Dick Bruna vond de plaatjes “Nijn Eleven” en “Nijn Kampf” niet grappig en wilde ze laten verbieden. Dat bevordert het harsher in hindsight-effect: als iedereen vindt dat we niet mogen lachen, beladen we het onderwerp nog meer.
Mijn moeder doet dat niet. Hoe erger iets is, hoe harder er grapjes over nodig zijn. Er bestaat volgens mij geen logisch verband tussen verstreken tijd en grapgeschiktheid.
Gister ging ze weg. Ze maakte me ’s ochtends wakker, net als vroeger. Met dit verschil, dat ik vroeger dacht dat ze zou weten wat ze moest doen. Ineens moest ik wel huilen, zo hard dat het snot in mijn mond liep. Ik wacht wel tot het weer grappig wordt. In de tussentijd graag veel grappen over aids, de Holocaust en 9/11.

( Dit staat ook weer in Folia Magazine )

Er klinken deuntjes in de put

Emma Curvers — Wed, 11 Jan 2012 13:12:27 +0000

Gezien: TYRANNOSAUR. Plot: Joseph heeft een agressieprobleem en vult zijn dagen al ruziënd met andere inwoners van zijn troosteloze achterbuurt. Als enkele van zijn slachtoffers zich wreken, vlucht hij een kringloopwinkeltje in. Het vrome vrouwtje achter de balie, Hannah, ontfermt zich over hem en slikt zijn niet aflatende stroom beledigingen zonder morren. Waarom? Vergeven is haar hobby. Haar eigen leven gaat ook niet over rozen. Ze wordt gekweld en vernederd door haar man, en keert zich tot Joseph – die zo de kans krijgt zijn leven te beteren. Dat is moeilijk, als het verleden zich telkens opdringt, en het heden hem telkens beproeft. Natuurlijk keren de verhoudingen en blijkt ook Hannah’s geloof in het goede zo zijn grenzen te kennen.
In Tyrannosaur word je van de ene verschrikking naar de andere gesleurd. Hoe laat je zien dat de hoofdpersoon een boosaardige man is? Laat hem zijn hond in minuut 1 doodschoppen. Hoe laat je zien dat Hannah’s echtgenoot een verachtelijk onmens is, nog voor hij goed en wel in beeld is geweest? Laat hem over het enige sympathieke karakter van de film heen plassen, de slapende Hannah.
Dit niveau van ellende gaan we nog overtreffen, en wat worden we efficiënt door het script geloodst. Misschien soms een beetje te. Het is net alsof men bang is, dat we niet zullen snappen wat er gebeurt, terwijl de acteurs prima in staat zijn ons dat te laten zien. Als Hannah van haar geloof dreigt te vallen, zien we haar een schilderijtje van Jezus van de wand slaan. Voor we bij de gevangenis zijn, zien we prikkeldraad met zwarte vogels erop. (Thijs merkt op, dat Considine op de filmschool vast het beste jongetje van de klas was.)
Hoewel er wat van die overbodige ingrepen worden gedaan, bang om echt iets te laten zien is Considine niet. Peter Mullan doet het uitstekend als eikel, Eddie Marsan is een ideale horrorfiguur, en vooral Olivia Colman is fenomenaal. De scène waarin Hannah haar man zogenaamd vergeeft, en met een vertrokken gezicht zegt: “ik ook van jou” zal me nog lang heugen.
Maar dan komt het. De fout aller fouten. Na de begrafenis van Joseph’s beste vriend, gaan Hannah en Joseph samen de kroeg in.
“H..d…doet hij nu een montage?” de verbijstering in de zaal was van de gezichten af te lezen. Nou ja, van de mijne althans. Middenin deze hopeloze misère, een mon-ta-ge? Zo’n clipje waar het verhaal zich verliest in een stukje muziek, met nondistincte sfeerbeelden erop gemonteerd in onbelangrijke volgorde? Bekend van Brand-reclames en clips van Maroon 5? Ja, hij doet het echt. Ergens op 2/3^e van de film, rustig, twee minuten lachen in de kroeg.
Met een deuntje eronder, inderdaad. Het verhaal houdt me op dat moment nét aan boord, terwijl de muziek me eraf probeert te flikkeren. En ook daarna, zonder twijfel, de meest abominabele soundtrack die ik ooit gehoord heb. Ik merkte zelfs, dat ik met mijn hoofd mee begon te deinen. Gatverdamme! Op het scherm wordt een vrouw verkracht! Kan iemand de volgende keer even checken of Considine zijn abonnement op muzak.com al heeft opgezegd? Anders ga ik niet.

Gezien met Thijs Zilverberg en Anna Curvers in Cinecenter op 10 januari.
Beoordeling: Thijs: 7.1, Anna: 7.3, Emma: 6.9

Recente toevoegingen aan mijn cv

Emma Curvers — Tue, 03 Jan 2012 15:25:46 +0000

Redactie voor het New Kids Nitro boek. Opnieuw samen met de Victor van Habbekrats en de Bas van Baster (die ook een mooie nieuwe website heeft ).

Gelukkig nieuwjaar

Emma Curvers — Tue, 03 Jan 2012 14:42:47 +0000

Nu pas een nieuwjaarswens? Ach mensen, ik had zo mijn beslommeringen en dan maken een dag of twee toch niet zo veel uit? ‘t Gaat erom, dat ik jullie, de lieve lezers, het beste toewens. En omdat het modieus is om het niet alleen bij het aloude “Gelukkig Nieuwjaar” of “De Beste Wensen” te laten, maar die wensen aan te vullen met je persoonlijke idee van de invulling van een gelukkig jaar ( Een 2012 vol creativiteit, inspiratie en mindfulness gewenst van Peter en Manja), doe ik dat ook maar eens. Komt ‘ie:
Ik wens dat 2012 eens godverdomme normaal doet tegen jullie. Kijk dan hoe het met 2011 afgelopen is! Nou dan.

P.S. Geen jaarverslag van 2011, inderdaad. Klachten graag schriftelijk.

De boekenkast van…

Emma Curvers — Fri, 16 Dec 2011 13:27:11 +0000

mij dus. Een kort interviewtje over de inhoud van mijn boekenkast op Foliaweb, en die van alle andere leuke schrijvers die een bijdrage leverden aan Folia Magazine´s literatuurspecial.

Al die verhalen uit de special kun je trouwens in pdf al lezen via Foliaweb (optie 1), je kunt hem overal in Amsterdam gratis meenemen (optie 2), bij je abonnement op HP de Tijd krijgen (optie 3) en ik zal mijn bijdrage hier binnenkort posten (optie 4).

Je zal er maar wonen

Emma Curvers — Wed, 07 Dec 2011 15:19:20 +0000

Zuid-Limburg is een offensief begonnen tegen de leegloop. Zuid-Limburg, je zal er maar wonen, staat onder foto’s van koddige misdienaartjes en heuvellandschap. Ik heb er mijn jeugd doorgebracht, in Gulpen, de plek waar de carrière van een van de grootste schurken die de kerk ooit rijk was, tot volle wasdom kwam: deken Joep Haffmans.

In mijn jeugd was Haffmans een mythische figuur. Een deken die de vrouwen met soa’s zegent, dat is natuurlijk een kostelijke bron van vermaak. U begrijpt dat ik het niet uithield van nieuwsgierigheid, toen vorige maand eindelijk een boek over hem verscheen: In Gods Naam. Hoogtepunten: In Gods Naam plunderde Haffmans het uitpuilende Armenfonds van de kerk (+/- € 2.000.000). In Gods Naam preekte hij over een strenge interpretatie van het Heilige Woord, terwijl hij zich van vriendjespolitiek en fraude bediende. En in Gods Naam sprak hij zich uit tegen homoseksualiteit, terwijl hij zelf dol was op mannen én vrouwen.
Ten minste zestig procent van de geboden sloeg hij in de wind. Hij kan geen hel gevreesd hebben, waarin hij eeuwig zou branden. Hij koos de hemel op aarde. Haffmans stak zijn middelvinger op naar God, en bisschop Gijsen, die hem aanstelde, wist dat. Toch kwam hij op de basisschool prikkeldraad op het schoolbord tekenen; aan de ene kant de christenen, aan de andere kant de heidenen. Toen alles uitkwam, ging Joep vlug dood.

‘En,’ vraagt u, ‘heeft die bisschop tenminste nog zijn excuses aangeboden aan de burgers van Gulpen voor al die kletskoek? Nee?’ In Gulpen is het vredig als altijd. Het boek loopt er goed, maar vrienden van mij die er wonen, horen er verder weinig over. Er staat niks in, dat niet al vermoed werd. Terwijl het beeld van deze vereniging van gestoorde griezels toch duizend keer verontrustender moet zijn dan dit ene geval. Jonge misdienaartjes en de tekst ‘Je zal er maar wonen’; dat zullen we maar opvatten als een waarschuwing.

( Dit was een productie voor Folia Magazine )

Inmiddels Overleden

Emma Curvers — Tue, 22 Nov 2011 16:42:23 +0000

Ergens in de weken voor kerst krijg ik altijd een heel specifiek, gek gevoel. Het zegt ongeveer: “Je zou best eens 0.05% van je inkomen kunnen afstaan aan anderen.” Nou is er de laatste jaren iets raars gebeurd met goede doelen. Ik kan maar één moment aanwijzen, waarop het mis moet zijn gegaan. Sylvie van der Vaart kreeg kanker.
Ze ging niet dood, maar werd ambassadrice van Pink Ribbon. Goede doelen zouden nooit meer hetzelfde zijn. Vroeger had een goed doel een a2-poster in de Wereldwinkel, met een ziek kindje met een gironummer op zijn scheurbuik. Er werd gerekend op de goedheid van de mens. Die zal wel tegengevallen zijn.
Een goed doel heeft nu een ambassadrice, een lekker wijf dus, en een live “bewustwordingsgala”. Goede dingen doen is hip. Fairtrade? Sexy. Duurzame designflesjes? Sexy. Goede doelen willen zoals gewone merken zijn, terwijl gewone merken lekker tegen de goede doelen aanleunen. Begrijpelijk, want het werkt.
Magazines, crèmes, speldjes. Een Ballenbal voor teelbalkanker? De Hartvervetting-Bounty, gebakken in reuzel, 20% van de opbrengst aan de Hartstichting? Iedereen mag met alle middelen concurreren, en je kunt er niets van vinden – de bedoelingen zijn immers goed. Maar in welke mate je helpt, en waarom, is me niet meer duidelijk. Een goed doel kiezen leek altijd een luxeprobleem met verantwoordelijkheid. Wie ga ik helpen, wie gaat er verrekken? Nu wordt er gestreden om dezelfde emoties waarmee ik doelloos consumeer.
Van de week werd ik ineens aangestaard door een heel gewone man, met onder zijn portret: “Ik ben inmiddels overleden.” Verdorven als ik ben, ging ik na of hij wel écht dood was. Ja dus. De mensen in die campagne hebben voor hun overlijden zélf die woorden ingesproken voor de radio.
Ik las: “De Stichting ALS heeft bewust gekozen voor deze confronterende campagne, omdat de concurrentie groot is.”
Misschien waren alle trucs uit de marketingbijbel op. Het enige dat nu nog helpt, zijn foto’s van échte doden.

( Dit was een productie voor Folia Magazine )

Ga hier (even) weg

Emma Curvers — Tue, 15 Nov 2011 10:23:03 +0000

want ik schreef weer eens een stukje voor dejaap.nl: Die Vrouw bij Pauw en Witteman. Het ging over de inhoudsloze Twitterreacties op het optreden van Ingeborg Beugel in Pauw en Witteman vorige week. Ik durfde het zelfs met seksisme in verband te brengen, en toen gingen mensen er natuurlijk op reageren. Leuk joh. Lees maar. > klik klik klik .

Emma Curvers — Mon, 14 Nov 2011 10:42:04 +0000

De Hema

Emma Curvers — Fri, 11 Nov 2011 10:47:39 +0000

Gevonden bij het computer opruimen. Mijn tekening van de Hema op de Kinkerstraat. Ook de inrichting klopt, ga maar na.