Uitkrant #27: waarin ik testreiziger ben van de Noord/Zuidlijn

Uitkrant #27: waarin ik testreiziger ben van de Noord/Zuidlijn

Onderzoekend kijk ik rond tussen de mede-testreizigers in het nieuwe metrostation; zometeen word ik met deze mensen slachtoffer van een rampscenario en je wilt toch even zien met wie je in een ramp belandt. Ik spreek een man aan met een vouwfiets, ik was even vergeten dat vouwfietsbezitters graag en lang over de vouwfiets praten. Hij zegt dat hij de eerste wil zijn met een vouwfiets in de Noord/Zuidlijn. Is de test al begonnen? vraag ik me af.

Verder zie ik met name ouders met kinderen en pensionado’s met een fotografiehobby – mannen met een windjack en een spiegelreflexcamera met meer functies dan ze in hun leven nog kunnen afwerken. Terwijl we wachten op ons lot, grabbel ik in de lunchpakketjes die zijn uitgedeeld: een melige appel, twee broodjes, drinkyoghurt en een mueslireep. Niet slecht.

Over mijn blauwe GVB-hesje draag ik een oranje sjerp, zo’n ding dat je vroeger bij gym met hockey om moest. Maar wat betekent de oranje sjerp? Wat maakt ons oranje? Zijn wij slachtoffers van een brand, een terroristische aanslag? Een leegstromende Arena na de Toppers? Een man die over de geneugten van de vouwfiets komt praten? ‘Vorige week hadden we een springer’, zegt een meervoudig testreiziger achter mij trots. Ook in de wereld van het testreizigen kun je je laten voorstaan op ervaring. Misschien sprong hij wel niet, denk ik, misschien was het een man die te veel over zijn vouwfiets had gepraat.

De GVB-vrouw pakt de microfoon. ‘U ziet wat voor sjaal ik om heb?’ vraagt ze. ‘Een AZ-sjaal, inderdaad. Het rampscenario van vandaag is: hooligans.’ Onstuimig gejoel door de groep. ‘Nee, nee, u bent niet de hooligans’, zegt de vrouw. Teleurgesteld rumoer door de groep. We wachten gedwee terwijl de hooligans de vernietiging van het metrostation voorbereiden. In de hoek houdt een man met grijs haar, dat met gel in pieken is gezet, de wacht naast een rookmachine. ‘Voor de rook hè, van de fakkels.’

De gevreesde metro komt het station binnen. We staan klaar voor een horrorscenario. De deuren schuiven open: er komt een groep senioren met camera’s om hun nek naar buiten geschuifeld. ‘Boeeeee’ roepen de senioren, en ze lopen het perron op om te gaan fotograferen. Huppelende kinderen met vuvuzela’s aan hun mond snellen hen voorbij. Hun ouders erachteraan, de telefoon in de hand om alles te filmen.

Er zijn nu alleen nog hooligans in de basisschoolleeftijd actief, met kattenrugzakjes en lichtgevende schoenen. ‘Ik ben een hoooligaaan!’ roept een jongen van een jaar of zes. Misschien hadden wat tekstkaartjes met ‘Joden’, ‘Sylvie is een hoer’ of ‘Het is koud, het is guur, gooi wat joden op het vuur’ geholpen. Als laatste stappen de oudere stellen gearmd de metro uit, vuvuzela’s in de handtas gestoken. De man met het grijze gelhaar staat te glunderen in zijn rookwolk, terwijl de reizigers worden geëvacueerd. Het duurt lang voor we weer naar binnen mogen om zelf met de Noord/Zuidlijn te gaan, want de EHBO-mensen moeten allemaal een selfie met de noodsituatie nemen.

‘We mochten wel de roltrap stilzetten’, zegt een hooliganvader, ‘maar alleen als er niemand op stond.’ Bij alle roltrappen is inmiddels op het knopje geduwd. Mocht u in de metro straks een clubje hooligans zien naderen; niet gevreesd. Hooguit wordt u door pensionado’s gespiegelreflext en kapot gevuvuzelaat door kinderen met kattenrugzakjes. Veilige reis.

Advertenties
Modememoire #1 in ELLE

Modememoire #1 in ELLE

Happy news: vanaf deze maand vind je elke maand een modememoire van mijn hand in ELLE. Eerder dit jaar maakte ik al een editie met acht stuks, maar er zijn zoveel meer goeie verhalen dat we nu elke maand terug mogen komen.
De modememoires zijn ontzettend geweldige, emotionele, avontuurlijke of anderzins onvergetelijke verhalen over een kledingstuk dat de eigenaar nooit weg zou doen. Want kleding is zoveel meer dan alleen stof. De allereerste staat in ELLE juli, en is van stylist Indiana Roma Voss. Zij vertelt over de Hermèssjaal die ze kreeg van haar moeder, Bonnie Orleans Voss, voordat zij ernstig ziek werd. In ELLE augustus; Daily Paper-oprichter Hussein Suleiman.

Heb jij nou ook een fantastisch modeverhaal bij een al even tof kledingstuk, aarzel dan niet en mail me op emma.curvers@gmail.com.

ELLE

 

Uitkrant 26: waarin ik het spreidingsprobleem oplos

Uitkrant 26: waarin ik het spreidingsprobleem oplos

Afgelopen weekend werd een magische grens bereikt: er waren 850.000 toeristen, precies 1 toerist per inwoner. Elke Amsterdammer had kortom zijn eigen toerist om langzaam voor hem in de weg te fietsen. Om een slagveld te voorkomen, instrueerde de gemeente Welcome-Teams, of eigenlijk Welkom-Doeiteams, om bezoekers vanaf het Centraal Station met een kluitje naar het Amsterdam Castle (Muiderslot) of Amsterdam Beach (Zandvoort) te sturen. Alleen wil de spreiding nog niet zo vlotten, schijnt. Een kasteel… sluit dat wel aan bij de interesses van toeristen?

Ineens had ik het. De perfecte plek om toeristen naar te Welkomdoeien: Preston Palace. Op 150 kloeke kilometertjes van Amsterdam ligt de oplossing voor al onze spreidingsproblemen: een gigantisch, oerhollands all-inclusive-paleis, in het oude ziekenhuis van Almelo, met een heel stevige toegangspoort en prima beveiliging.

Ik kan het weten, want ik ben onlangs door die poort gegaan. Een feestgrage collega had de verwachtingen van het Paleis bij de collega’s en mij jarenlang tot mythische proporties opgedreven. Hij had er de mooiste dagen van zijn leven beleefd. Het all-you-can-eatbuffet was een warm gekoesterde herinnering, ongetwijfeld gekleurd door de ongelimiteerd vloeiende drank. Er werd gesproken van een shoarmarivier en een knoflooksauswaterval. Ik ben gevoelig voor groepsdruk, dus ik ging mee.

Eigenlijk al meteen op de parkeerplaats wist ik dat ik op een unieke plek was beland. Toen we incheckten en de deuren van de compound achter ons sloten, bekroop me dat prettige lotgenotengevoel, van een groep die tot elkaar is veroordeeld. Ja, technisch gesproken konden die deuren nog open, maar we hadden nu eenmaal 69 euro betaald om ons hier binnen eens goed te buiten te gaan.

Dus hebben we een complete vakantie in 24 uur gepropt. Borden volgeladen in restaurant de Piri Piri, gezwommen in het tropisch zwemparadijs, op de indoorkermis in de botsauto’s, ijsje getapt, nog een ijsje getapt, bowlen, langs de shoarmarivier, en voor het slotstuk naar het indoor-uitgaanscentrum. Dat is, hoe kan het anders, gebouwd als een overdekt stadje, met bordkartonnen frontjes van een Scheepsbar, Engelse pub, pianobar en natuurlijk karaokebar. Ja, het Paleisgevoel in mij werd wakker en dat het meubilair wat plakte, daar hoorde je mij niet meer over. De nacht was te kort, we hadden nog zoveel Hazes willen zingen, dus ze hebben de collega’s en mij daar met hulp van potige beveiligers naar de kamers geveegd. Die zijn, niet zonder reden, ingericht met een soort bushokjesmeubilair.

En dat is dus het mooie; het blijft allemaal in Almelo, binnen de paleispoorten. Ik zeg: een directe hsl vanaf Centraal richting Paleis. Welkom, doei.