Uitkrant #13: waarin ik de horror in huis haal

Uitkrant #13: waarin ik de horror in huis haal

ellisdoetemma

(Hee, een nieuwe foto! Klopt. Gemaakt door Ellis Regina Jansen, dierbare vriendin én topfotograaf.)

Het eerste halfjaar dat ik in m’n nieuwe huis woonde vertikte ik het om een douchegordijn te kopen. Alle soorten gordijnen, eigenlijk. Als iemand zei: ‘Leuk huis, komen er nog gordijnen?’, dan wees ik snel naar andere bewijzen van mijn volwassen­wording, zoals mijn salontafel en mijn wasmachine. Gisteren ben ik toch be­zweken en toen het ding hing wist ik weer wat er mis mee is: als je een dou­chegordijn hebt, kan er ook een schim achter dat gordijn verschijnen.

Nu verwacht ik natuurlijk niet écht dat er iemand de moeite neemt om mij op zo’n onoriginele manier te komen vermoorden. Het beeld dook gewoon op, een beeld dat kennelijk al die tijd al op z’n kans wachtte om een fractie van een seconde te komen spoken. De winter is een goed seizoen voor horror, dus na het douchen keek ik Psycho nóg een keer. In mijn herinnering was het allemaal veel gruwelijker.

Net als bij Brimstone, de horrorwes­tern van Martin Koolhoven die nu draait. Ik ben heel wat uitgerukte ingewanden gewend, maar kwam de zaal uit met het gevoel dat ík, en niet heldin Liz, was gemarteld door mannen – door Koolhoven, in mijn geval. Gelukkig kon ik Koolhoven interviewen en dus vroeg ik hem van de week een beetje pinnig waar al die afgesneden tongen, rondvliegende darmen en geamputeerde ledematen voor nodig waren. ‘Die waren niet in beeld,’ zei Koolhoven, hij had alleen maar gesuggeréérd dat er tongen wer­den afgesneden. De rest had ik er zelf bij verzonnen, beweerde hij.

Misschien is dat nog veel erger, om iets bijna te zien maar niet helemaal, zodat je de rest zelf in kunt vullen met steeds bloediger wordende taferelen. Alsof je je overbuurvrouw met de staafmixer op het oog van je over­buurman ziet mikken, vlak voor de luxaflex naar beneden valt.

Wil ik het zien? Nee, ik wil het niet niet zien.

Gordijnen voor m’n ramen heb ik trouwens nog niet. Ik wil niet dat mensen naar binnen kunnen kij­ken, maar ik wil ook niet niet naar buiten kunnen kijken. In de eerste week van januari waren er in mijn postcodegebied zes inbraken en twee pogingen-tot. Ik blijf kijken, maar ’t gebeurt steeds net niet voor mijn raam. Bij mij in huis gebeurt ook niet veel spannends, dus het is een eerlijke ruil, wat mij betreft. Al moet ik eerlijk zeggen: ik heb geïnformeerd naar dat eenzijdige politieglas. Ook voor in de douche.

Deze column is gepubliceerd in de Uitkrant februari 2017.
Vanaf nu kun je mijn columns voor de Uitkrant ook online lezen, op de I Amsterdam blog.