Wij zijn niets

Wij zijn niets

Eindelijk mocht ik naar een echt communiefeest in het zuiden van het Zuid-Limburgse. Terwijl vroeger al mijn klasgenootjes naar de parochie gingen na drieën, kon ik in alle rust gaan stoepkrijten. Wat ze daar in die parochie precies deden wist ik niet en van mijn enige kerkbezoek wist ik alleen dat het onnodig lang was geweest. En dus begon ik, ook wel blij met mijn positie als de nieuwbakken oppositie, onder heel groep vier ongeïnformeerd en trots tegen de katholieke kerk te ageren. Mijn aanvankelijke antwoord op de veelal geschokt gestelde vraag naar mijn afwijkende naschoolse gedrag, ‘Maar wat ben je dán?’, moest ik na wat studie helaas veranderen van “protestant” (het leek me dat ik protesteerde, immers) in “niets”.*

pringkussen‘Niets?’ ‘Nee, wij zijn thuis niets.’ Met wat rudimentaire kinderlogica kwam ik later tot: ‘Omdat ik niet in God geloof”. Één jongetje wist nog fijntjes op te merken dat, als ik dood zou gaan, ik opgegeten werd en niet op de begraafplaats in het dorp mocht liggen. Volgens mijn leeftijdsgenoten was ik behoorlijk gedupeerd door mijn ouders, en werden niet alleen de toegang tot de hemel, maar ook vele cadeaus en speelgoed, kortom levensgeluk, mij onthouden. Naarmate de nieuwe fietsen en wapperende witte jurken dichterbij kwamen ging ik steeds meer in God geloven. Ik zag mijzelf al langs een fietsenrek vol nieuwe fietsen met versnellingen slenteren…Ik biechtte terstond mijn nieuwe levensbeschouwing op aan mijn moeder; de reis naar Disneyland, een fiets en een oogverblindende witte jurk stonden mij scherp voor ogen. Ik geloofde in God.

Mijn moeder zette mijn communie vaardig in scène. Ik besloot verder niet te vragen naar het doopritueel – baby’s werden immers naakt gedoopt, en ik wilde niet met de pastoor naar zee toe, al helemaal niet naakt. Ik nam aan dat mijn moeder dit detail in haar toewijding aan mijn bekering vergat want mijn pseudo-entree tot de kerk verliep gesmeerd. Mijn ouders compenseerden aan hun kant mijn identiteitscrisis met de mooiste fiets die ik ooit gezien had, een oranje met zwarte. Natuurlijk vergaten ze niet de gedenkwaardige dag te vereeuwigen; in een jurk met bloemen en kant, met het boeketje nepbloemen dat doorgaans het toilet sierde, werd ik met een wezenloze glimlach op een wit plastic bankje gezet. Ik was een communicantje.

In aanloop naar het vormsel werd het viermaal daagse gebed onder Meester Jaminon nog gecompleteerd door onbegrijpelijk vroom gejengel, en raakte mijn geduld op. Ik vond dat ik voor mijn korte bestaan buitenproportioneel veel boete moest doen en bleef met mijn armen over elkaar zitten. Ik was blij te ontdekken dat mijn communie een farce was geweest. Inmiddels ben ik mijn moeder dankbaar dat ze ons pasgeborenen bij geen enkele vereniging ongevraagd in heeft geschreven.

communie2Het communiefeest blijkt ongeveer zo intrigerend als Terschelling in november. We staren naar wat kinderen die nu al vier drankjes lang onvermoeibaar op een springkussen springen. We zijn gewoon op een aardig familiefeest met eten en vlaai en een springkussen op een dag in mei – de Lieve Heer zou zo’n gebeuren zeker goedkeuren maar is verder niet merkbaar aanwezig. De oma van het communicantje verlaat de feestzaal even om buiten naast ons te komen zitten. Vertaald uit het Limburgs dialect zegt ze: “Ik dacht, ik kom maar even hier zitten.”

“Wat gezellig.”

“Daar binnen hebben ze het alleen maar over huursubsidie.”


* Eigenlijk gebeurde dit toen ik op een bordje bij een andere kerk “Protestantse Gemeenschap” zag staan. Daar bleek ik niet te moeten zijn.

Advertenties

4 gedachtes over “Wij zijn niets

  1. Mijn moeder heeft mij de keuze gegeven om of naar Movie World te gaan of mijn communie te doen. ik heb toen als enige van mijn klas niet mijn communie gedaan. Mijn lerares riep me toen voor de klas om even klassikaal te zeggen dat ik toch echt niet naar de hel ging. Ik heb toen op me twaalfde nog een fiets van me oma gekregen omdat ze me zo zielig vond. limburgers… pfff

  2. Aaaah….
    Wilde er anders niemand met je spelen?
    Gelukkig hadden we een fiets, anders hadden we echt een slechte jeugd gehad! Én je was naar Movie World!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s