Er klinken deuntjes in de put

Er klinken deuntjes in de put

Gezien: TYRANNOSAUR. Plot: Joseph heeft een agressieprobleem en vult zijn dagen al ruziënd met andere inwoners van zijn troosteloze achterbuurt. Als enkele van zijn slachtoffers zich wreken, vlucht hij een kringloopwinkeltje in. Het vrome vrouwtje achter de balie, Hannah, ontfermt zich over hem en slikt zijn niet aflatende stroom beledigingen zonder morren. Waarom? Vergeven is haar hobby. Haar eigen leven gaat ook niet over rozen. Ze wordt gekweld en vernederd door haar man, en keert zich tot Joseph – die zo de kans krijgt zijn leven te beteren. Dat is moeilijk, als het verleden zich telkens opdringt, en het heden hem telkens beproeft. Natuurlijk keren de verhoudingen en blijkt ook Hannah’s geloof in het goede zo zijn grenzen te kennen.
In Tyrannosaur word je van de ene verschrikking naar de andere gesleurd. Hoe laat je zien dat de hoofdpersoon een boosaardige man is? Laat hem zijn hond in minuut 1 doodschoppen. Hoe laat je zien dat Hannah’s echtgenoot een verachtelijk onmens is, nog voor hij goed en wel in beeld is geweest? Laat hem over het enige sympathieke karakter van de film heen plassen, de slapende Hannah.
Dit niveau van ellende gaan we nog overtreffen, en wat worden we efficiënt door het script geloodst. Misschien soms een beetje te. Het is net alsof men bang is, dat we niet zullen snappen wat er gebeurt, terwijl de acteurs prima in staat zijn ons dat te laten zien. Als Hannah van haar geloof dreigt te vallen, zien we haar een schilderijtje van Jezus van de wand slaan. Voor we bij de gevangenis zijn, zien we prikkeldraad met zwarte vogels erop. (Thijs merkt op, dat Considine op de filmschool vast het beste jongetje van de klas was.)
Hoewel er wat van die overbodige ingrepen worden gedaan, bang om echt iets te laten zien is Considine niet. Peter Mullan doet het uitstekend als eikel, Eddie Marsan is een ideale horrorfiguur, en vooral Olivia Colman is fenomenaal. De scène waarin Hannah haar man zogenaamd vergeeft, en met een  vertrokken gezicht zegt: “ik ook van jou” zal me nog lang heugen.
Maar dan komt het. De fout aller fouten. Na de begrafenis van Joseph’s beste vriend, gaan Hannah en Joseph samen de kroeg in.
“H..d…doet hij nu een montage?” de verbijstering in de zaal was van de gezichten af te lezen. Nou ja, van de mijne althans. Middenin deze hopeloze misère, een mon-ta-ge? Zo’n clipje waar het verhaal zich verliest in een stukje muziek, met nondistincte sfeerbeelden erop gemonteerd in onbelangrijke volgorde? Bekend van Brand-reclames en clips van Maroon 5? Ja, hij doet het echt. Ergens op 2/3e van de film, rustig, twee minuten lachen in de kroeg.
Met een deuntje eronder, inderdaad. Het verhaal houdt me op dat moment nét aan boord, terwijl de muziek me eraf probeert te flikkeren. En ook daarna, zonder twijfel, de meest abominabele soundtrack die ik ooit gehoord heb. Ik merkte zelfs, dat ik met mijn hoofd mee begon te deinen. Gatverdamme! Op het scherm wordt een vrouw verkracht! Kan iemand de volgende keer even checken of Considine zijn abonnement op muzak.com al heeft opgezegd? Anders ga ik niet.

Gezien met Thijs Zilverberg en Anna Curvers in Cinecenter op 10 januari.
Beoordeling: Thijs: 7.1, Anna: 7.3, Emma: 6.9

Advertenties

4 gedachtes over “Er klinken deuntjes in de put

  1. Ik ben waanzinnig benieuwd naar deze film. Ik bewonder Peter Mullan heel erg en Emma, ondanks je bezwaren (waarschijnlijk terecht) wil ik hem nog steeds heel erg graag zien. Aangezien ik er toch vanuit ga dat het leven niet leuk hoeft te zijn, denk ik ook een slechte soundtrack wel te kunnen verdragen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s