Rustig rellen

Rustig rellen

Maandag kwam Sara Marcus in kunstkot Meneer Malasch vertellen over Riot Grrrl, de feministische DIY-punkbeweging uit de jaren ’90 waar ze onlangs een boek over schreef (Girls to the Front).  Ik  had me aangesloten bij Gijs, de enige mannelijke feminist die ik ken. Ook vanavond was DIY het motto. Dat betekent geloof ik dat de organisatrices (Open Series, Tijdschrift Lover, GLU) alles zelf geregeld hebben en houden van het zelf regelen van dingen, en dat het publiek op zijn beurt een eventueel gebrek aan organisatie en luxe charmant belooft te vinden.

We zaten rustig op een bankje (type gymzaal) te wachten tot Sara zou spreken. Het liep langzaamaan vol tot er een gezellig kluitje volk aanwezig was; muzikale getatoeërde types, wat lesbiënnes en powerfeministes, feminiene mannen en masculiene vrouwen, en een aantal ongelukkig ogende meisjes. Het had kortom mijn eigen verjaarsfeestje kunnen zijn. Sara Marcus sloot gewoon zelf haar laptop aan en deed hartstikke sportief over de ruis op de boxen. Wel gezellig, dat DIY, dacht ik. Ze liet eerst wat video’s zien van kunstenaars die ze kende. Met name Dara Greenwald’s “Bouncing in the Courner” viel bij velen in de smaak (klik en kijk tot het einde!). Helaas leek het bankje steeds harder te worden en voelde ik mijn onderstel niet meer. Net toen ik DIY voor altijd af wilde zweren (kunnen jullie yourself geen stoelen regelen?) zag ik dat andere dames en heren zonder morren in kleermakerszit naar Sara opkeken. En hee, deze lezing was boeiend genoeg voor wat ongemak! Van de combinatie van rellende meisjes, muziek en feminisme kreeg ik zelfs malle gedachten als: “Och, was ik maar 20 jaar eerder geboren”.

Na de lezing was het tijd voor discussie. Een meisje zei monter: “Ik denk dat we positief moeten zijn over de toekomst van het feminisme”. Een dame met een snor stond op en werd furieus, hield een vurig betoog over de spirit van Riot Grrrl en zei uiteindelijk “Fuck you!” tegen de aardige positieve feministe. Ik was hiervan aardig onder de indruk maar de aardige positieve feministe ging niet huilen, en iedereen kon zich in beiden wel inleven. We zaten allemaal nog een tijdje gezusterlijk bijeen, en net voor mijn rechterbeen af zou sterven maakte Sara een einde aan de discussie die ze waarschijnlijk al een keer of driehonderd gevoerd had. Een vreemd gevoel van tevredenheid maakte zich van mij meester.  Ik kreeg zelfs zin om te dansen want er was allerlei leuke muziek. En van dat dansen kwam ook nog eens vanzelf het gevoel in mijn benen terug! Het was perfect. Ik geef deze avond een 9 ( -0,5 omdat ik geen geld had om het boek te kopen en -0,5 omdat ik niet 20 jaar eerder geboren ben).
P.S. Als je Riot Grrrl interessant vindt, dan staat de docu “Don’t Need You” gewoon op Youtube, hoor.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s