Tous Ensemble: Een lach, een traan, nog een lach, enz.

Tous Ensemble: Een lach, een traan, nog een lach, enz.


Bejaarden van nu zijn anders. Bejaarden van nu gaan met elkaar wonen in woongroepen, hebben seks dankzij Viagra, en weten heus wel hoe ze hun kleinkinderen naar het grootouderlijk huis moeten lokken; met een zwembad.
Jean (Guy Bedos), een socialist van meer dan middelbare leeftijd, merkt dat zijn vrienden, het stel Albert en Jeanne en hun gezamenlijke vriend Claude (Claude Rich), steeds meer moeite krijgen met ouder worden. Hij stelt voor dat ze met zijn allen gaan wonen in het ruime huis dat hij met zijn vrouw Annie bewoont. Annie is niet direct enthousiast, maar, zoals we uit de trailer al weten, komt het er (25 minuten later) toch van.

Nadat Claude’s zoon Claude in een triest bejaardenhuis stopt vindt Jean het genoeg geweest en het stel vrienden ontvoert Claude in een van de lolliger scènes uit de film. Alles in Tous Ensemble (volledige titel Et si on vivait tous ensemble?) van Stéphane Robelin lijkt te zeggen:’wij zijn heus nog niet dood’. Hoewel, alles… Albert (Pierre Richard) heeft beginnende dementie en Robelin legt dat bij elke gelegenheid opnieuw uit voor de dementerende kijker. En Jeanne (Jane Fonda), zijn vrouw, heeft kanker waarover ze Albert niet verteld heeft. Claude kan geen erectie krijgen,  Annie is gewoon een tang geworden, en Jean wil er nog toe doen. Dat is eigenlijk het gevaar: er niet meer toe te doen.

Alsof dat nog niet genoeg lijntjes zijn voor drie scenario’s, komt daar ook nog etnologisch onderzoeker Dirk (Daniel Brühl) die met zijn jeugdigheid al die details aan de ouderen kan ontlokken. Wat spreekt uit de film is een sympathieke poging om bepaalde thema’s te adresseren. Misschien is dat nu juist het probleem. Heel het scenario is geprepareerd alsof de scenarist (ook Robelin) een checklist had met zaken die beslist aan de kaak moesten worden gesteld. Alles wordt op zo’n kunstmatige manier ineengevlochten dat je nergens het gevoel krijgt getuige te zijn van een echt verhaal. Zo begint Jeanne plompverloren aan de etnoloog te vertellen dat ze zich helemaal rot masturbeert. Ondeugend hoor. En Annie en Jean, hoe kunnen een zuivere socialist en een vrekkige hebberd al veertig jaar getrouwd zijn?  Een verklaring krijgen we niet, en ook geen gevolg op Annie’s eerdere gebrek aan enthousiasme voor de commune. En dan krijgt de kijker halverwege nog een conflict opgevoerd in een toch al stuurloos scenario – een affaire die in het verleden zou hebben plaatsgevonden tussen Jeanne, Claude en Annie.

We zien niet hoe zeer het Jean raakt dat de kleinkinderen niet komen, we zien niet Albert’s schaamte over de dementie, we zien alleen de lachwekkende hysterie als het huis overstroomt doordat Albert het bad laat overstromen en Annie (heb je d’r!) begint te gillen over haar maison. Nee, voor het lijden kiest Robelin niet.  Prima, ook op de oude dag zal er een lach en een traan zijn en er valt af en toe best wat te lachen in Tous Ensemble. Wel jammer dat de zware momenten zo lafjes afgewerkt worden omdat er zoveel moet worden gezegd over de bejaarde van nu. Ja-ha, jullie zijn nog niet dood.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s