À perdre la raison beantwoordt lekker niks

À perdre la raison beantwoordt lekker niks

Een kans te zien wat zich voor zo’n ‘ familiedrama’ heeft afgespeeld in de woon- en slaapkamers – een verleidelijk aanbod van Lafosse. In  À perdre la raison, losvast gebaseerd op de zaak L’Hermitte, zijn we getuige van het verhaal dat voorafgaat aan de tragische daad van de medea in dezen, Murielle. Eerder al vergeleek Lafosse zijn film gekscherend met Titanic: ‘We weten dat de boot gaat zinken; het spannende is hoe.’

Mounir, een Marokkaan die  sinds jaar en dag bij zijn adoptievader dokter Pinget woont, ontmoet Murielle in zijn jonge dagen. Murielle en Mounir worden smoorverliefd en gaan na hun huwelijk samenwonen bij dokter Pinget. De dokter gaat maar wat graag met hen mee op huwelijksreis – logisch, de reis is immers zijn cadeau. Dat dokter Pinget de beloning van hun gezelschap voor zijn weldoenerij verwacht wordt al gauw duidelijk. Zonder al te veel omhaal worden vier kinderen geboren en de familie is ineens niet alleen financieel afhankelijk van de dokter, maar blijkt hem ook voor de eerdere jaren gezelschap verschuldigd. Murielle droomt van een leven in Marokko, maar daarvan wil de dokter niets weten. Ineens blijven we dichter bij Murielle, wiens verlangens en familieplannen door Pinget worden weggehoond en door Mounir worden genegeerd.

Met zinspelingen op een mogelijk seksuele interesse van Pinget in Mounir voert Lafosse de spanning tussen Murielle en Pinget nog wat op. Murielle’s eenzaamheid en wanhoop schemeren door in haar kledingkeuze, en verder is er niet veel nodig: Emilie Dequenne maakt een fenomenale transformatie door als de verstoorde huisvrouw (ze sleepte er ook al een beloning voor beste actrice voor binnen in de Un Certain Regard-competitie van Cannes).  Tahar Rahim, ideaal gecast als de charmante maar niet al te standvastige vader, verdwijnt langzaam van het toneel en geeft thuis ruim baan aan Niels Arestrup. Het staketsel voor het drama is in de eerste helft uitstekend opgezet en het is dan ook flink genieten wanneer dokter Pinget precies zo neerbuigend en meelijwekkend wordt als het begin van de film al doet bevroeden. Lafosse lost de verwachtingen uit de eerste helft in, laat zijn acteurs schitteren en doet er verder niet veel meer aan. Dat is maar goed ook, want met een thema als dit kan het Ware Woensdagavondgevoel er makkelijk insluipen – dat dreigt dan ook even te gebeuren als we Murielle in de auto plots in huilen zien uitbarsten.

Lafosse kiest er met zijn observerende stijl voor niet te veel te psychologiseren, en dat wordt door sommigen als de valkuil van deze film beschouwd. Je kunt de film zo interpreteren dat de schuld vlotjes bij de nalatige man en opdringerige dokter wordt gelegd. Voor de psychotische daad van Murielle is immers maar  één verklaring gegeven: stoute dokter en zwakke echtgenoot. Maar dat is zonde. De vraag is eigenlijk wie de wetenschap heeft de accuratesse daarvan te beoordelen; wie weet er waarom iemand tot een absurde, irrationele daad komt? Je moet voor het kijken van deze film accepteren dat ook Lafosse zoekende is, een eigen verhaal maakt en niet op zoek is naar een uitspraak.  Zijn film is een methode om voorstelbaar te maken dat iets onvoorstelbaars gebeurt. Lafosse geeft een mogelijkheid, en maakte daarmee een film die van één vraag tientallen vragen maakt: een film dus, die beroert.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s