Brief aan mijn zus in Marie Claire

Brief aan mijn zus in Marie Claire

Voor het familienummer van Marie Claire december schreef ik een brief aan mijn zus. Nu ook hier het verslag van onze jeugdige jaloezie + gewoon een liedje waarbij ik aan mijn zus moet denken. 

Lieve Anna, Annie,

De reactie van mijn tweejarige zelf op jouw geboorte was volgens de overlevering: ‘wanneer gaat de baby weer weg?’, en dat schijnt niet meer dan normaal te zijn. Eten, Duplo en aandacht stonden op het spel. Je ging niet weg, en zolang het bij gillen, bijten en slaan bleef zag het ouderlijk comité het met lede ogen aan en waren we valser dan de deelnemers van America’s Next Top Model.

Vijf jaar later ging het al veel beter tussen ons. De witte salontafel werd ’s weekends omgedacht tot podium, waarop we om beurten met onze neonroze echo-microfoon mochten optreden – de ander bediende de stereo.  ‘Mamaaaaaa, oooeee’ – Bohemian Rhapsody leek wel uitgevonden om onze roep om ouderlijke aandacht te vertolken. Onze vreedzame zustertijd was voorbij toen Whitney Houston binnenkwam op nummer 1, eind ’92. Zo gauw die eerste tonen (‘If… I… should…. stay’) klonken, barstte een bittere oorlog om het podium los – er was immers kans dat een ouder de woonkamer doorkruiste, aangetrokken door ons engelachtige, zuivere stemgeluid, om het juiste kind (Ik! IK!) daarop onmiddellijk op de achterbank te smijten, linea recta naar Hilversum (of Hollywood, natuurlijk) te rijden en zich fulltime als impressario aan het wonderkind te wijden.

We wilden gezien worden, gezien om wie we waren. We wisten helaas nog niet zo goed wie we waren. Geen zangeressen in elk geval. Onze stemmen klonken nagenoeg hetzelfde, vooral als we op het kleed lagen te jammeren – ik bestormde het podium en schoof jou zijwaarts de kamerplant in, waarop jij de center stage aan de zijkant opwipte en mij de tweezitsbank in lanceerde. Of begon jij? Het maakte niet uit – als je klein bent lijkt alles onvoorwaardelijk, een zus blijft altijd je zus. Geïrrriteerd? Spuit shampoo in d’r oog. Boos? Gooi d’r van het klimrek. Zus

Geheel per ongeluk, in een strijd die meer en meer om gelijke rechten ging, zag jij de fundamentele versie van mij. De dierlijke, ongemanierde soort die zijn ware motieven echt niet onder stoelen of salontafels stak voor die stomme zus. Zo zag jij wanneer ik loog, wanneer ik het verhaal opleukte, ineen wilde duiken, breken of brullen – en ik zag dat aan jou. En gaandeweg begon ik meer te zien in jou dan een Barbie-, jurken-, en aandachtsrovend roodbehuild wezen. Een soort…mens, dat verdomme en helaas beter kon zingen dan ik. Iemand door wie ik ook zélf gezien wilde worden. Iemand die – nadat ik toegaf dat je inderdaad beter zong – ook door mij gezien wilde worden.

Vrede sluiten bleek een gouden greep. Bij gewone vrienden was er toch altijd de ongemakkelijke gedachte: wat als ze de ware ik zien en denken: ‘laat maar’? Ha! Geen zorgen! Om ons heen zouden we het zien: familiebanden zijn niet onvoorwaardelijk. We lieten een laagje beschaving over ons zusterschap groeien – ergens wel jammer, natuurlijk. Ik duw jou niet meer van de salontafel af en jij mij niet. Maar jij en ik, wij worden altijd door tenminste één persoon gezien. Ik zie jou en jij ziet mij. Over alles wat we van de andere, diepere versies van elkaar weten – mondje dicht, goed? Alle liefs

Advertenties

Een gedachte over “Brief aan mijn zus in Marie Claire

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s