Je mag zelf weten hoe mooi of je het maakt

Je mag zelf weten hoe mooi of je het maakt

Voor de mei-editie van Marie Claire schreef ik deze column over mijn moeder en ons motto. Vanwege vaderdag moest ik er weer aan denken. Onderaan een bonusfoto van moeder en kind. 

Als het over moeders gaat, doen veel mensen me ineens denken aan de Amerikaans-Italiaanse maffioso uit The Sopranos. Al is hun moeder, zoals in het geval van Tony Soprano, een haatzaaiende tang, dan nog moet iemand die ontkent dat haar napolitanosaus de beste ter wereld is dood. Als zo’n gast vervolgens het in beton gestortte lijk in de haven dumpt, belt hij intussen rustig z’n moeder op om te vragen of zijn sokken al gestreken zijn. Moeder is onaantastbaar, nee zeg maar gerust heilig, en dat heiligdom verdiende ze enkel en alleen door haar biologische roeping te vervullen: baren en zorgen.

De aanbidding van de heilige moeder begint altijd bij de kookkunst. Vanochtend nog betrapte ik mezelf erop toen ik ontbeet met huisgenoot Ben, en we beiden een kwartier volhielden dat onze respectievelijke moeders de allerlekkerste jam en gehaktballen maken. Ik dacht aan dit stukje en realiseerde me dat ik maar wat zei. Mijn moeder was nota bene nooit die moeder die elke tekening van mij vanzelfsprekend de mooiste tekening van de klas vond. Als ik een compliment wilde over mijn tekening moest ik verdomme maar mooier tekenen. Ik herinnerde me ook ineens die keer dat ze zei dat mijn vriendinnetje Debbey pas écht goed was in jazzballet. Nee, die slaafse aanbidding van moeders gehaktballen en jamrecepten is juist in tégenspraak met wat mijn moeder me heeft bijgebracht.

‘Je mag zelf weten hoe mooi of je het maakt’, zei ze altijd over die tekeningen. Er was geen automatisch compliment, geen kant-en-klare wijsheid, recept of les. ‘Mam! Maham!’ papegaaide ze me vaak na als ik voor de honderdste keer om haar hulp riep. Van de kinderlijke droom dat mama op alles antwoord heeft hielp ze me gauw af. ‘Doe maar niet zoals ik’, zei ze altijd een beetje laatdunkend over zichzelf als voorbeeld, en misschien was ze soms inderdaad evengoed een waarschuwing als een leidraad. Zij wist het toch ook allemaal niet? Daarom mocht ik van haar best een geloof aanhangen en zette ze als ware vrijdenker de door mij vurig gewenste communie vrolijk in scène. Toch was ze stiekem een zendeling van het humanisme: van het geloof in de waarde van mensen. En om zelf van waarde te zijn voor anderen moet je blijven werken. Uiteindelijk komt het op jezelf aan.

0

Niet bijzonder romantisch, ik weet het. Misschien komt het doordat we zagen dat geen enkele band onvoorwaardelijk is – behalve die tussen cornflakes die een nachtje in het aanrecht hebben gestaan. ‘Wij blijven wél vrienden, hè mam?’ Sinds ik mijn vader niet meer spreek, vraag ik het haar ongeveer maandelijks. Pathetisch misschien, maar het is mijn gebed, voor óns geloof. ‘Ja hoor schatje’, poeiert ze me meestal lachend af. Hoewel niet romantisch, vind ik onze nuchtere kijk op familie wél hoopgevend. Haar idee ervan reikt naar de toekomst.

Onze gehaktballen zijn prima, maar niet de beste van de wereld. We zijn niet heilig, we zijn niet foutloos, we zijn soms alleen. Maar er zijn ook altijd mensen om een beter iemand voor te willen zijn. Om betere gehaktballen voor te maken en jam, en de mooiste tekening van de klas. Je mag écht zelf weten hoe mooi of je het maakt.

Advertenties

Een gedachte over “Je mag zelf weten hoe mooi of je het maakt

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s