Uitkrant #12: Waarin ik wil knippen in die händel

Uitkrant #12: Waarin ik wil knippen in die händel

Mijn verkering en ik fietsten keurig verkleed door de regen naar het Waterlooplein en schuifelden langs de kunstknieën op het eerste balkon. We gingen naar de opera – daar kom ik ook niet wekelijks, maar ik sta altijd open voor nieuwe hobby’s. De opera heette Jephta en er werd van alles uit de kast getrokken om het werk van Händel uit 1751 deze eeuw in te trekken: er schoven grote blokletters op een rail het toneel over. Er werden beelden geprojecteerd op minimalistische, felle decorstukken. Er werd zelfs royaal met confetti gestrooid (dat bestond nog niet in 1751). Ik vond het mooi hoor, echt. Maar ik wilde gewoon nu en dan een stukje… doorspoelen?

Voor ik alle vooroordelen over mijn generatie van op hol geslagen input-verslaafde Snapchatters over mezelf afroep: toen ik om me heen keek, zag ik her en der mensen die daar ook aan dachten. Met hun ogen dicht. Ze waren allemaal in de pensioengerechtigde leeftijd, of zouden die bereiken eer het stuk voorbij was.

Ze stonden er drieënhalf uur later wat verslagen bij, op de borrel. Lovend hoor, dat wel. Alleen het meisje van de garderobe zei zachtjes: ‘Het wordt wel wat vaak herhaald allemaal hè?’ Hiermee brak ze een ijzeren wet van het praten over kunst: over de lengte hebben we het niet. Niet hardop. En zeker niet bij eeuwenoude opera. Als de lengte niet nodig is om iets te vertellen, dan is het wel om het verhaal te laten gisten als een goede wijn, zodat je bij het slot de lading écht tot je laat doordringen. Gebeurt er vaak niets, of juist vaak hetzelfde? Dan noem je het meditatief. Stel je vraagtekens bij hoelang iets duurt, dan riskeer je over te komen als een boerenpummel, die de betekenis heeft gemist. Een boerenpummel die zat te dwalen, en tijd en geld heeft verdaan.

Stiekem denken aan doorspoelen kan altijd. Maar niemand stelt hardop voor om te knippen in die händel. Knippen betekent toegeven dat mensen zijn veranderd sinds 1751. Dat ze anders kijken naar verhalen, allemaal.

Misschien is de opera een van de weinige plekken waar je nog kunt schuilen voor je eigen tijd. De tijd van knippers en plakkers, waarin je één keer knippert en je hebt het gemist. Hier kun je uitrusten, hier mag je heel langzaam knipperen. Heel, heel langzaam.

Deze column staat in de december/januari-editie van de Uitkrant Amsterdam. Je kunt ‘m hier of hier gratis lezen (of als je in Amsterdam bent, ergens meenemen).

 

 

Advertenties

Een gedachte over “Uitkrant #12: Waarin ik wil knippen in die händel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s