Column Uitkrant #22: Waarin ik mezelf van mijn vrijheid moet beroven

Column Uitkrant #22: Waarin ik mezelf van mijn vrijheid moet beroven

(Omdat de Uitkrant / I Amsterdam tijdelijk niets online zet, zet ik mijn column voor de Uitkrant nog even hier. Deze is alweer van december/januari maar toch)

‘Ge-nie-ten’, antwoord ik als mensen vragen hoe ik ‘t vind, mijn pasverworven vrijheid als zelfstandige. En dat klopt, ik geniet erop los, meer dan goed voor me is. Ik heb als eigen baas heus een goede arbeidsmoraal, maar ik voldoe er als werknemer helaas niet aan. Ik moet mezelf kortom direct weer van een deel van die pasverworven vrijheid beroven, en een situatie van dwang creëren op een bureauplek of broedplaats, waar het #Workmode of WeWork of HardWork of MoreWork heet. Daarmee zal ik als baas, ik heb er nu eenmaal voor betaald, een gevoel van plicht scheppen bij mezelf als werknemer.

‘Het lijkt me inspirerend om een werkplek te delen met andere creatieve mensen in andere disciplines’, hoor ik mezelf dus zeggen tegen een knappe fotografe die een stijlvolle, witte werkruimte vol knappe mensen beheert. Pas als ik er zit bedenk ik hoe akelig veel dit lijkt op hospiteren. Ik zeg dus niets over mijn concentratieprobleem, of dat ik van plan ben me als een soort bloedzuiger op te hijsen aan de werklust van anderen. Hoe vaak ik gebruik wilde maken van de ruimte? ‘Van 9 tot 5’, zeg ik met een uitgestreken gezicht. ‘Ik heb een enorme 9-tot-5-mentaliteit.’
Ik denk aan die keer dat ik me noodgedwongen iets meer Oud-Zuid voordeed, in de hoop in Oud-Zuid te kunnen wonen. En die keer bij dat feesthuis, waar ik deed alsof ik (type huismus, boekje lezen en uitslapen) al die feestjes op de gang ‘juist heel leuk’ vond. Ik wist nog niet of ik zo iemand wilde zijn, maar voor het geval dat. ‘Meis,’ berichtte de fotografe later, ‘we hebben al iemand anders voor de ruimte.’ ‘MEIS!?’ riep ik verontwaardigd door de woonkamer, en ik appte mijn moeder gelijk of ze die aanhef niet ook belachelijk vond (nee). Als het zo moest hoefde ik niet in een witte ruimte vol knappe mensen te werken.

Een passende plek is nog niet gevonden. En ach, er blijkt bij navraag toch een gigantische poel van zelfverwijt over nooit bezochte werkplekken te bestaan, waarbij het stuwmeer aan scriptieschuldgevoelens verbleekt. Zo groot eigenlijk, dat ik de volgende keer maar open zal zijn over het feit dat ik de huur van de plek meer als een weddenschap met mezelf zie, of als een dwangsom, en dat het dus nog maar de vraag is of ik hier überhaupt ooit zou komen. Misschien maakt dat mij wel de ideale bureaugenoot. Ik denk dat de volgende huizenbubbel er een is van werkplekken waar niemand werkt.

 

Advertenties

Een gedachte over “Column Uitkrant #22: Waarin ik mezelf van mijn vrijheid moet beroven

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s