Uitkrant #24: waarin ik gehuld ga in schuld

Uitkrant #24: waarin ik gehuld ga in schuld

In de uitnodiging voor het Women Empowerment Event van Binnenlandse Zaken stond dat ik een invloedrijke mediavrouw ben. Omdat nou ook weer niet zo vaak, zeg maar nooit, wordt gesuggereerd dat ik invloedrijk ben, ga ik toch maar naar het Pulitzerhotel. Ik heb ook net een dure nieuwe tas gekocht en wil mijn nieuwe status als invloedrijke bezitter van een dure tas graag vieren op een bijpassende plek.

Net als ik me afvraag of ik een kinderstoel voor de tas zal vragen, begint de eerste spreker, ambassadeur van Bangladesh Leoni Cuelenaere, over werkomstandigheden in Bengalese kledingfabrieken. Daar zitten 3 miljoen vrouwen die wel wat empowerment kunnen gebruiken.

Ik heb eens de stelregel onthouden, dat om te weten hoe erg kindvrouwtjes genaaid worden voor je kleding, je het best naar het prijskaartje kunt kijken. Een T-shirt van 10 euro is een lap leed. Maar ik maakte ook de redeneerfout, dat een T-shirt van 1000 euro dan vast gemaakt is door dames die als halfgodinnen leven. Ik fietste net nog met mijn neus hoog in de lucht langs de Primark. Die graaischuur, bah.

Wat blijkt: mijn statustasje stinkt net zo erg als de Primark. Klasse D, volgens de website Rank a Brand, die ik tijdens de speech opzoek. De D van Duivels. Ulla Popken, Wibra en Charles Vogele scoren trouwens ook slecht – en staan slecht, maar dat terzijde. Tijdens de volgende speech over duurzaam ondernemen zak ik steeds dieper weg in mijn stoel, thuis lees ik me nog dieper in de problemen. Het vermijden van kiloknallerkleding uit de Kalverstraat, voor zover daartoe überhaupt genoeg mensen bereid zijn, is blijkbaar niet de manier om in de kledinghemel te komen.

De allergrootste merken zijn niet per se de boosdoeners. Volgens Jeroen Merk van de Erasmus Universiteit wordt er in de kledingindustrie expres een flinke afstand gecreëerd tussen merk en fabriek, waardoor misstanden kunnen voortbestaan. De kledingindustrie staat wat dat betreft nog in de kinderschoenen. Ik vrees toch dat er mensen met échte invloed bij moeten komen kijken, overheden, ambassadeurs. Als je de keuze aan de consument laat, is het stikken of stikken voor de naaisters.

Ik voel mij niet invloedrijk. Eerder apathisch, zoals ik me voel als ik eraan denk dat de aarde opwarmt en dat Johan Vlemmix nog steeds muziek maakt. ‘Verantwoord gemaakte kleding moet sexy worden,’ zegt de vrouw naast me. Misschien dat het klopt, dat mensen alleen te motiveren zijn voor koekjes aan het eind. Ikzelf in elk geval wel. Ik kijk nog even naar de tas; dat zondige ding leent zich vanaf nu natuurlijk alleen nog voor de vuile was.

 

 

 

Advertenties

2 gedachtes over “Uitkrant #24: waarin ik gehuld ga in schuld

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s