Uitkrant #25: waarin ik uitzie op de Pissebed

Uitkrant #25: waarin ik uitzie op de Pissebed

Al twee jaar, sinds ik in mijn nieuwe huis woon, staar ik smachtend door het keukenraam naar het glinsterende, zwart gestreepte ovale deksel van station Noorderpark – ook wel de Pissebed, in de wandelgangen. Okee, zo wordt hij niet genoemd, maar ik probeer dat erin te brengen. Ik las in Het Parool dat er ook wel van ‘de Cobra’ wordt gesproken. Dat is belachelijk; wie goed kijkt ziet duidelijk dat het eerste noordelijke station van de Noord/Zuidlijn een pissebed is.

De Pissebed is zo dichtbij dat ik de omroeper, die al maanden test-omroept, in mijn keuken kan verstaan. Hij roept zachtjes naar me of ik samen de tunnel in wil duiken. Bij mij aan de muur hangt ingelijst: ‘We gaan op 22 juli 2018 rijden vanaf 5 uur ’s ochtends.’ – wethouder Pieter Litjens. Ik hou die dag al een jaar vrij, ik heb de stappen naar het station geteld (176) en getimed (1 minuut 50), ik was bezig met een mascotte-pak (ik dacht aan Nozu de Noord/Zuid-rat), zette dagelijks kruisjes op een kalender en heb de Noord/Zuid-game (tip) al meerdere keren uitgespeeld. En toen brak mijn hart. Ik hoorde dat de Noord/Zuidlijn mogelijk toch niet op 22 juli opengaat.

Ik had het kunnen weten, het verleden biedt toch een redelijke garantie voor de toekomst, maar ik was altijd blijven geloven. Ik ben zo kinderlijk gek op de Noord/Zuidlijn, dat ik, nu iedereen er langzaamaan enthousiast over wordt, ineens zo iemand word die nodig moet verklaren dat-ie al veel eerder fan was. Dat deed ik voor het laatst in de vierde, toen iederéén ineens fan werd van Limp Bizkit – ik kende ze dus al voor Nookie, hè?

De afgelopen weken, terwijl die 22e juli langzaam verder naderde, de roltrappen rolden, de metro’s eenzame spookritjes reden, kon je de stemming over de lijn en zijn geestelijk vader Geert Dales voelen kantelen. Woede en frustratie werden bewondering, er gingen stemmen op voor eerherstel van de jarenlang verguisde Dales. Hij zei spijt te hebben van zijn uitspraken over het budget. Ineens klonk het: Geert, je deed het voor de goede zaak! Anders was-ie er nooit gekomen, en wie kijkt er nou op een miljard meer of minder, als we in juli in koetsjes door die tunnel glijden? Ook ik praat miljardenuitgaven recht, op dezelfde manier waarop ik dat als tiener deed met mijn alsmaar uitdijende verzameling nu-metal-cd’s. Maar er is echt geld uitgegeven, er zijn echte huizen verzakt, en het allerergste: ik kan de 22e niet rechtstreeks van mijn huis naar een hondenshow in de RAI roetsjen.

‘De Cobra’ is ook daarom een te heldhaftige, sensationele naam voor dat station. Eenvandaag vroeg in een uitzending: is die Noord/Zuidlijn een vloek of een zegen? Elk megalomaan stadskunstwerk is allebei. Het balkon, waar ik over de balustrade neerkijk op de lege perrons, is al elf jaar af. De bakstenen poorten, een ode aan de Amsterdamse School, tonen al sporen van verval. Het station vervelt al, als een pissebedje dat wiebelend, aarzelend, vlak voor mijn huis uit de aarde is gekropen. Ik hoor mijn naam. ‘22 juli’, roep ik terug. ‘Hou vol’ !

 

 

 

Advertenties

Een gedachte over “Uitkrant #25: waarin ik uitzie op de Pissebed

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s