Uitkrant 26: waarin ik het spreidingsprobleem oplos

Uitkrant 26: waarin ik het spreidingsprobleem oplos

Afgelopen weekend werd een magische grens bereikt: er waren 850.000 toeristen, precies 1 toerist per inwoner. Elke Amsterdammer had kortom zijn eigen toerist om langzaam voor hem in de weg te fietsen. Om een slagveld te voorkomen, instrueerde de gemeente Welcome-Teams, of eigenlijk Welkom-Doeiteams, om bezoekers vanaf het Centraal Station met een kluitje naar het Amsterdam Castle (Muiderslot) of Amsterdam Beach (Zandvoort) te sturen. Alleen wil de spreiding nog niet zo vlotten, schijnt. Een kasteel… sluit dat wel aan bij de interesses van toeristen?

Ineens had ik het. De perfecte plek om toeristen naar te Welkomdoeien: Preston Palace. Op 150 kloeke kilometertjes van Amsterdam ligt de oplossing voor al onze spreidingsproblemen: een gigantisch, oerhollands all-inclusive-paleis, in het oude ziekenhuis van Almelo, met een heel stevige toegangspoort en prima beveiliging.

Ik kan het weten, want ik ben onlangs door die poort gegaan. Een feestgrage collega had de verwachtingen van het Paleis bij de collega’s en mij jarenlang tot mythische proporties opgedreven. Hij had er de mooiste dagen van zijn leven beleefd. Het all-you-can-eatbuffet was een warm gekoesterde herinnering, ongetwijfeld gekleurd door de ongelimiteerd vloeiende drank. Er werd gesproken van een shoarmarivier en een knoflooksauswaterval. Ik ben gevoelig voor groepsdruk, dus ik ging mee.

Eigenlijk al meteen op de parkeerplaats wist ik dat ik op een unieke plek was beland. Toen we incheckten en de deuren van de compound achter ons sloten, bekroop me dat prettige lotgenotengevoel, van een groep die tot elkaar is veroordeeld. Ja, technisch gesproken konden die deuren nog open, maar we hadden nu eenmaal 69 euro betaald om ons hier binnen eens goed te buiten te gaan.

Dus hebben we een complete vakantie in 24 uur gepropt. Borden volgeladen in restaurant de Piri Piri, gezwommen in het tropisch zwemparadijs, op de indoorkermis in de botsauto’s, ijsje getapt, nog een ijsje getapt, bowlen, langs de shoarmarivier, en voor het slotstuk naar het indoor-uitgaanscentrum. Dat is, hoe kan het anders, gebouwd als een overdekt stadje, met bordkartonnen frontjes van een Scheepsbar, Engelse pub, pianobar en natuurlijk karaokebar. Ja, het Paleisgevoel in mij werd wakker en dat het meubilair wat plakte, daar hoorde je mij niet meer over. De nacht was te kort, we hadden nog zoveel Hazes willen zingen, dus ze hebben de collega’s en mij daar met hulp van potige beveiligers naar de kamers geveegd. Die zijn, niet zonder reden, ingericht met een soort bushokjesmeubilair.

En dat is dus het mooie; het blijft allemaal in Almelo, binnen de paleispoorten. Ik zeg: een directe hsl vanaf Centraal richting Paleis. Welkom, doei.

 

Advertenties

Een gedachte over “Uitkrant 26: waarin ik het spreidingsprobleem oplos

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s