Uitkrant #27: waarin ik testreiziger ben van de Noord/Zuidlijn

Uitkrant #27: waarin ik testreiziger ben van de Noord/Zuidlijn

Onderzoekend kijk ik rond tussen de mede-testreizigers in het nieuwe metrostation; zometeen word ik met deze mensen slachtoffer van een rampscenario en je wilt toch even zien met wie je in een ramp belandt. Ik spreek een man aan met een vouwfiets, ik was even vergeten dat vouwfietsbezitters graag en lang over de vouwfiets praten. Hij zegt dat hij de eerste wil zijn met een vouwfiets in de Noord/Zuidlijn. Is de test al begonnen? vraag ik me af.

Verder zie ik met name ouders met kinderen en pensionado’s met een fotografiehobby – mannen met een windjack en een spiegelreflexcamera met meer functies dan ze in hun leven nog kunnen afwerken. Terwijl we wachten op ons lot, grabbel ik in de lunchpakketjes die zijn uitgedeeld: een melige appel, twee broodjes, drinkyoghurt en een mueslireep. Niet slecht.

Over mijn blauwe GVB-hesje draag ik een oranje sjerp, zo’n ding dat je vroeger bij gym met hockey om moest. Maar wat betekent de oranje sjerp? Wat maakt ons oranje? Zijn wij slachtoffers van een brand, een terroristische aanslag? Een leegstromende Arena na de Toppers? Een man die over de geneugten van de vouwfiets komt praten? ‘Vorige week hadden we een springer’, zegt een meervoudig testreiziger achter mij trots. Ook in de wereld van het testreizigen kun je je laten voorstaan op ervaring. Misschien sprong hij wel niet, denk ik, misschien was het een man die te veel over zijn vouwfiets had gepraat.

De GVB-vrouw pakt de microfoon. ‘U ziet wat voor sjaal ik om heb?’ vraagt ze. ‘Een AZ-sjaal, inderdaad. Het rampscenario van vandaag is: hooligans.’ Onstuimig gejoel door de groep. ‘Nee, nee, u bent niet de hooligans’, zegt de vrouw. Teleurgesteld rumoer door de groep. We wachten gedwee terwijl de hooligans de vernietiging van het metrostation voorbereiden. In de hoek houdt een man met grijs haar, dat met gel in pieken is gezet, de wacht naast een rookmachine. ‘Voor de rook hè, van de fakkels.’

De gevreesde metro komt het station binnen. We staan klaar voor een horrorscenario. De deuren schuiven open: er komt een groep senioren met camera’s om hun nek naar buiten geschuifeld. ‘Boeeeee’ roepen de senioren, en ze lopen het perron op om te gaan fotograferen. Huppelende kinderen met vuvuzela’s aan hun mond snellen hen voorbij. Hun ouders erachteraan, de telefoon in de hand om alles te filmen.

Er zijn nu alleen nog hooligans in de basisschoolleeftijd actief, met kattenrugzakjes en lichtgevende schoenen. ‘Ik ben een hoooligaaan!’ roept een jongen van een jaar of zes. Misschien hadden wat tekstkaartjes met ‘Joden’, ‘Sylvie is een hoer’ of ‘Het is koud, het is guur, gooi wat joden op het vuur’ geholpen. Als laatste stappen de oudere stellen gearmd de metro uit, vuvuzela’s in de handtas gestoken. De man met het grijze gelhaar staat te glunderen in zijn rookwolk, terwijl de reizigers worden geëvacueerd. Het duurt lang voor we weer naar binnen mogen om zelf met de Noord/Zuidlijn te gaan, want de EHBO-mensen moeten allemaal een selfie met de noodsituatie nemen.

‘We mochten wel de roltrap stilzetten’, zegt een hooliganvader, ‘maar alleen als er niemand op stond.’ Bij alle roltrappen is inmiddels op het knopje geduwd. Mocht u in de metro straks een clubje hooligans zien naderen; niet gevreesd. Hooguit wordt u door pensionado’s gespiegelreflext en kapot gevuvuzelaat door kinderen met kattenrugzakjes. Veilige reis.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s