Uitkrant #29: waarin ik op zoek ben naar een dekmantel

Uitkrant #29: waarin ik op zoek ben naar een dekmantel

Niemand heeft uitgelegd waarom, maar het lijkt ineens besloten: wie voor zijn vakantie een oppas zoekt voor een kat, plant of aquarium vraagt niet langer een gunst, maar biedt een dienst aan. Het verschil tussen beide is subtiel, dus de presentatie is cruciaal. Vakantievriendenverhuurders zeggen niet: ‘Wij zoeken een geduldige oppas voor onze Sphynxkat Zorba in week 40 en 41’, maar: ‘Facebookvrienden, ons supertopappartement vlakbij de Hallen is beschikbaar voor twee weken, buitenkansje met als bonus kat Zorba voor de gezelligheid.’ De huur noem je een vergoeding, daar zijn het je Facebookvrienden voor. In de reacties buitelen de stakkers over elkaar heen.

Ik vroeg mijn kattenvrienden of zij dit nu ook zo aanpakken. ‘Nee, belachelijk!’, zegt kattenbezitter I. , ‘als ik iemand vraag op mijn kat te passen stop ik de koelkast vol en bedank diegene op mijn blote knieën.’ Kattenbezitter L. snapt het wel. ‘Ik betaal toch ook voor mijn huis?’ ‘Mensen doen dit omdat Amsterdam zo duur is’, voegt N. toe. Volgens Steffi Posthumus, die begin augustus in het Parool over het verschijnsel schreef, compenseren Amsterdammers inderdaad steeds vaker hoge woonlasten met vriendenverhuur tijdens hun vakantie. De krapte op de woningmarkt, waar ook in mijn linksige vriendenkring luid over wordt geklaagd, komt op dat moment ineens wel gunstig uit.

Het is alsof de Airbnb-verhuurder een lelijke liefdesbaby heeft gemaakt met iemand met een kattenprobleem: volgens de Airbnb-gedachte is elke ongebruikte vierkante meter geld uit het raam, en ben je een sukkel als je geen cocktails sipt in Phuket terwijl je je huisje melkt. Maar die arme kattenmensen kúnnen hun huis niet met goed fatsoen op Airbnb zetten, want Zorba moet elk uur ingesmeerd worden met factor vijftig. Daarnaast hebben ze logischerwijs koortsdromen van droogneukende stags en hens op hun steigerhouten salontafel, als ze het al droog houden. Om nog maar te zwijgen over die snackbarhouder op de begane grond die je gaat verlinken bij de woningbouwcorporatie. Je wilt wel weten wie je erop kunt aanspreken als je Pulp Fiction-poster is gescheurd. Dus gebruik je Facebook als gespuisfilter, kom maar, wanhopende huiszoekende vrienden.
Tuurlijk, prima, vraag en aanbod, geld is geld, enzovoorts.

En tuurlijk, het hangt ervan af wát je dan precies voor je huis vraagt. Maar als we alles gaan kwantificeren, wil ik wel vaststellen: wat is het passen op de planten, de kat, of het aquarium met tropische vissen dan precies waard? Moet de huis-sitter ook het Instagramaccount van Zorba blijven updaten en doorsparen voor die leuke bakjes van de Appie? Ter indicatie: een suite in het Katnapolsky kost zo’n 20 euro per dag. Planten begieten schaal ik in op vijf euro, een Asos-bestelling voor de buren aannemen ook. En o ja, komt er een schoonmaker voor dat gore kattenhaar? Nee? Ai. Ook niet onbelangrijk: mogen de oppassers het pand tussentijds onderverhuren?

Niets menselijks is mij vreemd. Ik ga over een week op vakantie en ik heb nog geen vriend gelukkig gemaakt met deze buitenkans. Er is maar één probleem: ik heb geen dekmantel (of dakmantel), geen chinchilla of veeleisende plant, waarmee ik de transactie als enigszins vriendschappelijk kan maskeren. Mogelijk zal ik me noodgedwongen te buiten moeten gaan aan een exorbitante luxevakantie: zo een waarbij ik op het strand denk aan mijn heerlijke, holle huis.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s