Uitkrant #30: waarin ik word verscheurd door persoonlijkheden

Uitkrant #30: waarin ik word verscheurd door persoonlijkheden

De vraag ‘wie ben ik eigenlijk?’ kan je op de meest ongelegen momenten overvallen. Op de fiets bijvoorbeeld, in de Spuistraat. Ik had een poos geleden een mailtje ontvangen met de vraag of ik iets voelde voor lidmaatschap van het Soho House. Tot ik erlangs fietste, had ik mijn antwoord uitgesteld. Het Soho House is voor mij nog altijd het Bungehuis: door die draaideur ben ik als student vaak het zwaarmoedige interieur van geglazuurde tegels en tropisch hardhout binnengegaan. De ernst van het gebouw paste goed bij mijn romantische ideaal van studeren. Dat ideaal stond onder druk: door dat raam links van de deur, zijn in 2015 de studenten binnengeklommen die het pand hebben bezet, uit protest tegen bezuinigingen, het rendementsdenken van de UvA en de verkoop van het pand. Hier voor de deur begon de protestmars waarin ik meeliep. Toen was ik arm, nog maar net student af.

En nu? Eh… kennelijk zie ik eruit alsof ik wel lid zou kunnen zijn van een gelikte club cocktailsippende succesnummers. Wablief? Ik? Ik lijk op die mondaine creative die op het dak baantjes trekt, iemand die baantjes doorspeelt en doorgespeeld krijgt, iemand die vast wel 1800 euro heeft liggen? Nou… als u het zo zegt, inderdaad, dat ben ik! Faked it till I made it, waar mag ik een arm en een been betalen om mee te mogen doen? Kom maar door met die cocktails met agave en chili en kan mij het schelen, doet u de langoustines er ook bij. Na mij de zondvloed, santé! Back in da Bungehuis.

De tweede stem klonk vaag als een van mijn vrienden die nog wél idealen heeft. Zo, Curvers, zo jong en nu al je idealen verwaterd door wat cocktails met een levensverhaal en een ondermaats plonsbadje? Jij bent toch in je hart meer sportfondsenbad en sowieso: heb je dat nou nodig, zo’n kliekje, dat nota bene het centrum in gebulldozerd is met twee middelvingers in de lucht naar de hotelstop? Als ik jou daar vanaf het dakterras hete centen naar het volk zie gooien, dan zwaait er wat.

Mijn sociale leven beslaat, zo onthult de komst van Soho, een spagaat tussen de happy few die bij de opening tegen Kelis aanschuurden, tot trotse socialisten die tot de laatste snik met megafoon voor het Bungehuis stonden. De uitnodiging was een ongemakkelijke gewaarwording: ik ben niet immuun voor de verlokkingen van de eerste groep, en ook niet voor de angst verstoten te worden door de tweede.

Wat me definitief genas van mijn neiging daar een teen in het bad te steken, was het promotiefilmpje van Soho House dat een paar weken geleden verscheen: daarin plaatste de kersverse club zichzelf alvast, met grote gebaren de plank misslaand, in een traditie van vrouwen als Anna Maria van Schurman, de eerste vrouwelijke student van Nederland, feministe Corry Tendeloo en verzetsvrouw Corrie ten Boom. Die laatste hielp joden onderduiken en ja, het Soho House zag daarin een parallel met zichzelf en haar leden. Grote schoenen om te vullen. Vooral doen, maar ik fiets even door. Als je me daar toch een keer ziet, sla me dan alsjeblieft met een natte Uitkrant in het gezicht.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s