Cineville-column #7: Wes Anderson houdt niet van honden

Cineville-column #7: Wes Anderson houdt niet van honden

Mijn nieuwe column voor Cineville gaat natuurlijk over Isle of Dogs (Wes Anderson), over mijn hondje Spike (rip), en over een van de beste filmhonden aller tijden, Dug uit Up.
Je leest het hier. 

DUg

Isle of Dogs.png

 

Advertenties
Uitkrant 26: waarin ik het spreidingsprobleem oplos

Uitkrant 26: waarin ik het spreidingsprobleem oplos

Afgelopen weekend werd een magische grens bereikt: er waren 850.000 toeristen, precies 1 toerist per inwoner. Elke Amsterdammer had kortom zijn eigen toerist om langzaam voor hem in de weg te fietsen. Om een slagveld te voorkomen, instrueerde de gemeente Welcome-Teams, of eigenlijk Welkom-Doeiteams, om bezoekers vanaf het Centraal Station met een kluitje naar het Amsterdam Castle (Muiderslot) of Amsterdam Beach (Zandvoort) te sturen. Alleen wil de spreiding nog niet zo vlotten, schijnt. Een kasteel… sluit dat wel aan bij de interesses van toeristen?

Ineens had ik het. De perfecte plek om toeristen naar te Welkomdoeien: Preston Palace. Op 150 kloeke kilometertjes van Amsterdam ligt de oplossing voor al onze spreidingsproblemen: een gigantisch, oerhollands all-inclusive-paleis, in het oude ziekenhuis van Almelo, met een heel stevige toegangspoort en prima beveiliging.

Ik kan het weten, want ik ben onlangs door die poort gegaan. Een feestgrage collega had de verwachtingen van het Paleis bij de collega’s en mij jarenlang tot mythische proporties opgedreven. Hij had er de mooiste dagen van zijn leven beleefd. Het all-you-can-eatbuffet was een warm gekoesterde herinnering, ongetwijfeld gekleurd door de ongelimiteerd vloeiende drank. Er werd gesproken van een shoarmarivier en een knoflooksauswaterval. Ik ben gevoelig voor groepsdruk, dus ik ging mee.

Eigenlijk al meteen op de parkeerplaats wist ik dat ik op een unieke plek was beland. Toen we incheckten en de deuren van de compound achter ons sloten, bekroop me dat prettige lotgenotengevoel, van een groep die tot elkaar is veroordeeld. Ja, technisch gesproken konden die deuren nog open, maar we hadden nu eenmaal 69 euro betaald om ons hier binnen eens goed te buiten te gaan.

Dus hebben we een complete vakantie in 24 uur gepropt. Borden volgeladen in restaurant de Piri Piri, gezwommen in het tropisch zwemparadijs, op de indoorkermis in de botsauto’s, ijsje getapt, nog een ijsje getapt, bowlen, langs de shoarmarivier, en voor het slotstuk naar het indoor-uitgaanscentrum. Dat is, hoe kan het anders, gebouwd als een overdekt stadje, met bordkartonnen frontjes van een Scheepsbar, Engelse pub, pianobar en natuurlijk karaokebar. Ja, het Paleisgevoel in mij werd wakker en dat het meubilair wat plakte, daar hoorde je mij niet meer over. De nacht was te kort, we hadden nog zoveel Hazes willen zingen, dus ze hebben de collega’s en mij daar met hulp van potige beveiligers naar de kamers geveegd. Die zijn, niet zonder reden, ingericht met een soort bushokjesmeubilair.

En dat is dus het mooie; het blijft allemaal in Almelo, binnen de paleispoorten. Ik zeg: een directe hsl vanaf Centraal richting Paleis. Welkom, doei.

 

Uitkrant #25: waarin ik uitzie op de Pissebed

Uitkrant #25: waarin ik uitzie op de Pissebed

Al twee jaar, sinds ik in mijn nieuwe huis woon, staar ik smachtend door het keukenraam naar het glinsterende, zwart gestreepte ovale deksel van station Noorderpark – ook wel de Pissebed, in de wandelgangen. Okee, zo wordt hij niet genoemd, maar ik probeer dat erin te brengen. Ik las in Het Parool dat er ook wel van ‘de Cobra’ wordt gesproken. Dat is belachelijk; wie goed kijkt ziet duidelijk dat het eerste noordelijke station van de Noord/Zuidlijn een pissebed is.

De Pissebed is zo dichtbij dat ik de omroeper, die al maanden test-omroept, in mijn keuken kan verstaan. Hij roept zachtjes naar me of ik samen de tunnel in wil duiken. Bij mij aan de muur hangt ingelijst: ‘We gaan op 22 juli 2018 rijden vanaf 5 uur ’s ochtends.’ – wethouder Pieter Litjens. Ik hou die dag al een jaar vrij, ik heb de stappen naar het station geteld (176) en getimed (1 minuut 50), ik was bezig met een mascotte-pak (ik dacht aan Nozu de Noord/Zuid-rat), zette dagelijks kruisjes op een kalender en heb de Noord/Zuid-game (tip) al meerdere keren uitgespeeld. En toen brak mijn hart. Ik hoorde dat de Noord/Zuidlijn mogelijk toch niet op 22 juli opengaat.

Ik had het kunnen weten, het verleden biedt toch een redelijke garantie voor de toekomst, maar ik was altijd blijven geloven. Ik ben zo kinderlijk gek op de Noord/Zuidlijn, dat ik, nu iedereen er langzaamaan enthousiast over wordt, ineens zo iemand word die nodig moet verklaren dat-ie al veel eerder fan was. Dat deed ik voor het laatst in de vierde, toen iederéén ineens fan werd van Limp Bizkit – ik kende ze dus al voor Nookie, hè?

De afgelopen weken, terwijl die 22e juli langzaam verder naderde, de roltrappen rolden, de metro’s eenzame spookritjes reden, kon je de stemming over de lijn en zijn geestelijk vader Geert Dales voelen kantelen. Woede en frustratie werden bewondering, er gingen stemmen op voor eerherstel van de jarenlang verguisde Dales. Hij zei spijt te hebben van zijn uitspraken over het budget. Ineens klonk het: Geert, je deed het voor de goede zaak! Anders was-ie er nooit gekomen, en wie kijkt er nou op een miljard meer of minder, als we in juli in koetsjes door die tunnel glijden? Ook ik praat miljardenuitgaven recht, op dezelfde manier waarop ik dat als tiener deed met mijn alsmaar uitdijende verzameling nu-metal-cd’s. Maar er is echt geld uitgegeven, er zijn echte huizen verzakt, en het allerergste: ik kan de 22e niet rechtstreeks van mijn huis naar een hondenshow in de RAI roetsjen.

‘De Cobra’ is ook daarom een te heldhaftige, sensationele naam voor dat station. Eenvandaag vroeg in een uitzending: is die Noord/Zuidlijn een vloek of een zegen? Elk megalomaan stadskunstwerk is allebei. Het balkon, waar ik over de balustrade neerkijk op de lege perrons, is al elf jaar af. De bakstenen poorten, een ode aan de Amsterdamse School, tonen al sporen van verval. Het station vervelt al, als een pissebedje dat wiebelend, aarzelend, vlak voor mijn huis uit de aarde is gekropen. Ik hoor mijn naam. ‘22 juli’, roep ik terug. ‘Hou vol’ !

 

 

 

Bikinibodybullshit in ELLE

Bikinibodybullshit in ELLE

Het is lente. Als je haast maakt, kun je nu nog op een hongerdieet en militaire training om jezelf genoeg af te spekken voor het strand. Of… doe het niet! Prima genoeg. Voor ELLE schreef ik een stuk over het begrip ‘bikini ready’, waarom het billion dollar bullshit is, en het tegenovergestelde idee, body positivity. Ik sprak body-positivevoorbeeld en plus-sizemodel Mayra Louise, body-image-onderzoeker Jessica Alleva en fat-acceptance-strijder Anke Laterveer over hoe dat werkt, BoPo. Zie jullie op het strand.
Hier is de Blendle-link, of lees het in ELLE mei. ELLEmei